22 MAART 2017

BEVLOGEN DOOR 'MEISJE MET MEEUWEN' 

Vraag de Roermondenaar naar zijn favoriete beelden in de stad en geheid dat 'Het meisje met de meeuwen' hoog in de top-tien staat. Schepper Dolf Wong heeft zijn ziel en zaligheid in deze creatie gelegd. Zijn bevlogenheid is geland bij het kunstminnend publiek. Ook bij de van origine Roermondse schrijfster Pia de Jong die 'Het meisje met de meeuwen' koestert.

 

Wat goed is, komt snel. In maart 1967 grijpt burgemeester René Höppener de telefoon; hij heeft een ‘spoedje’ voor Wong. Of hij een beeld kan maken voor de opening van de Willem Alexanderhaven? Binnen één dag ligt er een ontwerp. Drie maanden later, op 16 juni, staan Wong en Höppener zij-aan-zij met prinses Beatrix en prins Claus voor de onthulling van ‘Het meisje met de meeuwen’.

 

Het kunstwerk staat aanvankelijk op de middenberm van de A68, ter hoogte van de Rattentoren, voordat het een plek krijgt aan de zijkant van de weg. Uiteindelijk verhuist het naar de rotonde bij de Roerkade. In 2011 gaan koperdieven met verschillende meeuwen aan de haal. Een crime voor Wong. Maar met gedrevenheid én met steun van mensen die het beeld omarmen, geeft hij het meisje haar meeuwen terug.

 

De levensvreugde die het beeld uitstraalt, is aanstekelijk. Ook Pia de Jong ‘heeft wat’ met dit kunstwerk. Daarvoor is het nuttig om enkele fragmenten van haar levensloop te weten. Vooraf: Haar roots liggen in Maasniel-Leeuwen, ze woont nu in Amerika maar bezoekt nog regelmatig haar moeder in het ouderlijk huis.

 

Als schrijfster is Pia de Jong bekend van de romans Lange Dagen en Dieptevrees (uitgegeven bij Prometheus); en van haar wekelijkse NRC-columns over haar leven in Amerika met echtgenoot, wetenschapper Robbert Dijkgraaf. “Ik ben trots op mijn Roermondse wortels, waar mijn inspiratie vandaan komt. En nu is er mijn dierbaarste boek, mijn memoire Charlotte. Nadat onze dochter Charlotte genezen was van leukemie, in 2001, begon ik te schrijven. Ik was de draad van mijn leven kwijt. Schrijven bracht me bij mezelf, mijn essentie. Het bleek mijn bestemming.”

 

“In Roermond, Maasniel om precies te zijn, stond mijn rotan wiegje dat mijn moeder had bekleed met gele stof. Ze had de randjes van de lakentjes zelf geborduurd met babykuikens die achter hun moeder aanwaggelden.”

 

Pia is opgegroeid als middelste kind tussen twee broers. De basisschool Maasniel maakte plaats voor St.-Ursula in de stad. “Toen die verhuisde naar Horn, fietste ik elke dag de Maasbrug over. Ik herinner me ‘Het meisje met de meeuwen’ goed, omdat ik er vroeger elke dag langs reed. Het was zo anders dan de officiële standbeelden uit die tijd. Dit was een klein meisje waarin ik mezelf herkende. Ze keek omhoog naar dezelfde lucht als waar ik naar keek. Uit haar armen vlogen vogels. Die vogels bleven uit haar armen stromen, omdat zij altijd bukte en haar armen open bleef houden om ze te laten ontsnappen. Ik was dat meisje. Hoog in de lucht schreven de vogels mijn naam.

 

Toen onze dochter werd geboren, schilderde Robbert, mijn man, in violet pastel een klein meisje dat naar de lucht kijkt. Uit haar opengesperde armen vliegen vogels die hoog in de lucht haar naam spellen. Charlotte. Wie de moeite neemt te kijken, ziet daar haar naam geschreven in waterige vogelletters in de lucht.

 

Belangrijke meneren kunnen grootse dingen hebben gedaan en ernstig kijken, maar kleine meisjes kunnen vogels de lucht in laten vliegen. Hoe waardevol is dat!”

tekening door Robbert Dijkgraaf

Wat maakt kunst in de openbare ruimte in ons los?

Heb jij ook een bijzonder verhaal over kunst op straat? En wil je dit verhaal met ons delen?